راهنمای کامل عایقکاری رطوبتی بام؛ زیرسازی تا تست آببندی
دوام عایق بام بیشتر از آنکه به ضخامت وابسته باشد، به زیرسازی، جزئیات گوشهها و رعایت زمان خشکشدن بستگی دارد.
بازدید بام پیش از اجرا
شیببندی، مسیر خروج آب، ترکها، محل عبور لولهها و وضعیت عایق قبلی باید ثبت شود. آب ماندگار نشانه نقص شیب یا خروجی است و نباید تنها با یک لایه پوشش پنهان شود. قسمتهای پوک و سست حذف و ترکهای فعال و غیرفعال با روش مناسب ترمیم میشوند.
اهمیت زیرسازی و پرایمر
گردوغبار و چربی مانع نفوذ و اتصال عایق میشوند. سطح پس از تعمیر باید تمیز و در محدوده رطوبت مجاز محصول باشد. پرایمر مناسب، جذب ناهمگون بتن را کنترل میکند و احتمال ایجاد حباب یا جداشدگی را کاهش میدهد؛ اما مقدار زیاد آن نیز میتواند سطحی شیشهای و نامناسب بسازد.
اجرای لایهها و تقویت جزئیات
عایق مایع در چند لایه با جهتهای متقاطع اجرا میشود. کنجها، دور کفشورها، پایه تجهیزات و درزها بهتر است با نوار یا مش تقویتی سازگار مسلح شوند. ضخامت هر لایه و فاصله زمانی بین لایهها باید مطابق برگه فنی باشد و اجرای لایه بعدی روی فیلم خیس انجام نشود.
کنترل نهایی و نگهداری
پس از رسیدن پوشش به زمان عملآوری کامل، تست آببندی کنترلشده انجام میشود. سپس مسیر آبروها، نقاط حساس و آسیبهای احتمالی بازبینی میشوند. بازدید دورهای پیش از فصل بارندگی و جلوگیری از سوراخکاری بدون ترمیم، عمر سیستم را افزایش میدهد.